Men demonstreert wat af de laatste tijd. Ik ben ook een blauwe maandag demonstrant geweest. Of eigenlijk was het een zaterdag, ergens begin jaren 90. Ik zat op de middelbare school in Terneuzen en ik was nogal links, zoals het hoort als je jong bent.
Met mijn beste vriend, Eric uit Axel, had ik me opgegeven voor een demonstratie. We gingen demonstreren tegen de neonazi’s in Duitsland. Op vrijdagavond na school reisden we naar Gent, waar we konden overnachten bij een Vlaamse medestrijder. Deze Danny lag nog languit naar veldrijden te kijken op VTM, de commerciële zender. Hij sprong geschrokken op toen we binnenkwamen en zette snel de televisie uit. Erg jammer vonden wij dat, als liefhebbers van de koers.
Totaal onwetend stapten we zaterdagochtend in de bus die ons naar Düsseldorf zou brengen. We waren nog niet weg of er startte al een film over de wandaden van de fascisten en de kapitalisten, hoewel men geloof ik niet echt een onderscheid maakte tussen die twee. De reis bleek een initiatief te zijn van de PVDA. De Vlaamse tak van de Nederlandse PvdA, die van Wim Kok, dachten wij. Dat was verkeerd gedacht: het betrof hier een communistische partij, eentje met een voorliefde voor documentaires op de vroege morgen. Het werd een lange reis.
In Düsseldorf zag het zwart van de mensen. Letterlijk, want de dresscode was zwart. Wij vielen nogal uit de toon, ook al omdat we geen capuchon droegen, maar we voegden ons dapper bij de betoging en riepen alle leuzen mee. We keerden ons tegen het fascisme en tegen de extreemrechtse Vlaamse beweging die toen net in opkomst was. ,,Nie wieder Faschismus! Stop Vlaams Blok!” Wat dat laatste voor zin had in een Duitse stad, weet ik niet meer.
Tegen de tijd dat we bij het eindpunt kwamen, deden mijn voeten zeer, had ik een levenslange aversie tegen megafoons ontwikkeld en begon het ook nog eens te regenen. Naast me zag ik Eric al net zo mistroostig kijken. Toen we in de verte een kebabtent zagen, namen we zonder te spreken hetzelfde besluit. We lieten de demonstratie voor wat die was en aten de grootste kebab uit de geschiedenis van de mensheid. Daar kwam het besef dat mijn talent meer bij eten lag dan bij demonstreren.
Reactie plaatsen
Reacties