Het hoeft niet meer perfect te zijn

Sinds een tijd leef ik op 80 procent van mijn kunnen. Dat is al heel wat: op het dieptepunt van mijn burn-out in de winter zat ik op 10 procent. Het is nog geen 100 procent en dat hoeft ook niet meer. Ik ben aan het genezen van de ziekte die perfectionisme heet.

Ik zag perfectionisme altijd als een goede eigenschap, niet als een slechte. Ik wilde mijn werk zo goed mogelijk doen, wat kon daar mis mee zijn? Ik stak veel te veel tijd in wat ik deed, omdat elk detail in orde moest zijn. Dat leverde me voldoening en complimenten op, maar putte me ook uit.

Ik dacht dat perfectionisme enkel met werk te maken had. Tot ik tot stilstand kwam en inzag dat het mijn hele leven bepaalde. Ook thuis wilde ik alles perfect doen. De kinderen mocht het aan niets ontbreken. Vakanties stippelde ik tot in de puntjes uit, zodat we de allerbeste ervaring zouden hebben. Ik zat ook te veel op sociale media. Daar is iedereen perfect.

Uit onderzoek kwam vorig jaar dat een kwart van alle Nederlanders zichzelf perfectionistisch vindt. Miljoenen mensen die te streng zijn voor zichzelf, geen fouten durven te maken en de neiging hebben om alles tot in detail te regelen, omdat ze denken dat hun omgeving dit van hen verwacht. Vroeg of laat komen daar psychische problemen van.

,,Durf eens het gevoel van 80 procent te ervaren”, zei mijn ergotherapeut op een dag tegen me. Ik dacht dat hij een grap maakte. Hij legde uit dat het me veel rust in mijn hoofd zou opleveren. ,,Met 20 procent van je tijd haal je 80 procent van een resultaat. De laatste 20 procent van het resultaat haal je met 80 procent van de tijd. Ga eens voor minder.”

Daar ben ik mee aan de slag gegaan. Ik werd milder voor mezelf. Dat had een onverwachte bijwerking: ik werd ook milder voor de mensen om me heen. Nu ik geen hoge eisen meer stelde aan mezelf, kon ik die ook niet meer aan anderen stellen. Sinds ik in een lagere versnelling leef, is het een stuk gezelliger thuis. Ik ben al eens een afspraak vergeten, en mijn paspoort, en een verjaardag, maar de hemel is daar niet van naar beneden gekomen. Het hoeft niet meer perfect te zijn. Goed is goed genoeg.