Ik woon aan de rand van Kloetinge, Emergis is mijn achtertuin. Daar kun je prachtig wandelen met de hond, er is een boomgaard en zelfs een bos. Ik ken ook buurtgenoten die liever niet op het terrein komen, omdat er mensen met psychische problemen zitten.
Ik heb weleens een verwarde mevrouw terug naar binnen gebracht. Ze liep door de polder en dacht dat ze in Terneuzen was. Sommige anderen kom ik zo vaak tegen dat we elkaar zijn gaan groeten. Ik maak ’s avonds graag een praatje met Saruman. Zo heet hij niet, maar hij lijkt op de tovenaar met de lange baard uit The Lord of the Rings. Hij wenst de hond en mij altijd een prettige wandeling. ,,En Gods zegen!”
De anorexiameisjes groeten nooit. Ze lopen snel en plichtmatig, de blik op de grond gericht. Hun benen zijn zo dun dat ik bang ben dat ze breken. Vaak zie ik ze een aantal maanden na elkaar, dan ineens niet meer. Daar hoop je altijd maar het beste van.
De zondagavonden zijn het moeilijkst. Dan stoppen de auto’s en stappen de kinderen uit die doordeweeks in Emergis zitten; in het weekend zijn ze thuis geweest. Ze dragen een tas en een kussen en soms een knuffel. Hun vader of moeder loopt mee tot de deur, tot die in het slot valt. Hartverscheurend, telkens weer.
Een kwart van alle volwassen Nederlanders worstelt met de mentale gezondheid. Dat zijn meer dan drie miljoen mensen. Mentale problemen zijn een sluipmoordenaar, een onzichtbare vijand in je hoofd. Een vijand die zegt wat je moet doen, dat je stom bent of te dik. Die vervelende dingen van vroeger herhaalt. Die je opdrachten geeft. Die je wijsmaakt dat anderen je pijn willen doen. Of dat je leven nutteloos is, net als jij.
Ik heb zelf ook donkere tijden. Ze komen onverwacht, niet standaard als de bladeren vallen, soms hartje zomer. Dan heeft het leven weinig kleur en ben ik stil en teruggetrokken. Ik krijg mezelf er meestal weer bovenop; muziek doet goed. Als het echt lang duurt, ga ik met iemand praten.
Op praten over depressie en angst rust nog altijd een taboe, zeker voor mannen. Het is ook nogal een stap. Maar het helpt om een andere stem te horen dan die in je hoofd. Een stem die je houvast geeft en nieuwe wegen laat zien. En als je daarvoor naar Emergis moet, dan moet je dat doen. Ik zal je groeten.
Reactie plaatsen
Reacties